dinsdag 6 december 2016

Karen Jonas - Country Songs


Bekendheid vergaarde Karen Jonas in 2011 als de vrouwelijke helft van het duo The Parlor Soldiers. Samen met Alex Culbreth, beiden geboren en getogen in Fredericksburg (Virginia), bracht ze de prachtplaat When the Dust Settles uit, welke ik leerde kennen via het onvolprezen blog Krenten uit de pop van Erwin Zijleman. Helaas kwam er geen vervolg en gingen beiden hun eigen weg. Begin dit jaar bracht Alex Culbreth het schitterende The High Country uit, wat helaas niet de aandacht kreeg, die het volgens mij verdiende. Karen debuteerde twee jaar terug met het goed ontvangen Oklahoma Lottery. Een mooi album, maar kan niet tippen aan haar nieuwe, Country Songs. Karen is een buitengewoon goede zangeres, die met opvallend gemak de songs geheel naar zich toetrekt. Haar zang is absoluut de troefkaart, maar de muzikanten leveren ook belangrijke bijdrages, met name het gitaarspel van Tim Bray is bijzonder fraai. Karen schreef alle, persoonlijke liedjes zelf, alleen het muzikale gedeelte van The Garden werd geschreven door Eddie Dickerson. Opener Country Songs is exemplarisch voor de rest van het gebodene. Ze legt haar hele ziel en zaligheid in de zang. Maar ook af en toe kleiner, gevoeliger en met enig vibrato, zoals in The Garden. Uiteraard werden alle songs geschreven en opgenomen door de honkvaste Karen in Fredericksburg. Country Songs kreeg al de nodige, zeer positieve recensies en dat is absoluut terecht. Helaas werd het album tot op heden niet opgepikt door het grote publiek en dat is verdomd jammer, wat Country Songs is een van de mooiste countryplaten van 2016, die zeer snel zal overtuigen, daar ben ik zeker van.      
Theo Volk
Releasedatum: 14 oktober 2016 eigenbeheer
Website: http://www.karenjonasmusic.com/

maandag 5 december 2016

Theo's Top 100 van 2016 : nummers 81 t/m 90

81. Jessica Sligter - A Sense of Growth
Eigenzinnige Nederlandse singer-songwriter woonachtig in Noorwegen. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/12/jessica-sligter-sense-of-growth.html

82. Lisa Hannigan - At Swim
Ooit verkreeg zij bekendheid door haar samenwerking met Damien Rice. Maar intussen staat ze allang op eigen benen. Haar derde soloalbum is haar mooiste tot nu toe.

83. Sarah Jarosz - Undercurrent
Met Undercurrent bevestigt ze wederom haar grote talent.

84. Agnes Obel - Citizen of Glass
Sinds haar dubbelplatina debuut gaat Obel gewoon verder met prachtige albums maken.

85. Robbie Fulks - Upland Stories
Eigenzinnige singer-songwriter met een voorliefde voor zwarte humor.

86. Hiss Golden Messenger - Heart Like a Levee
Zo als altijd weer een album van hoog niveau.

87. Josef - Dry River
Verslag van een rondreis door Amerika. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/02/josef-dry-river.html

88. The Watchman - Dorset Moon
The Watchman op zijn best. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/06/the-watchman-dorset-moon.html

89. 9bach - Anian
Avontuurlijke folk uit Wales. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/08/9bach-anian.html

90. Anna Elizabeth Laube - Tree
Uitstekende zangeres overtuigt andermaal. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/10/anna-elizabeth-laube-tree.html





zondag 4 december 2016

Andres Roots - Winter


In 2011 kwam ik voor de eerste keer met muziek uit Estland in aanraking. Het betrof het prachtige folk/popalbum Good Man Down van Ewert and the Two Dragons. De groep heeft intussen al enige bekendheid in Nederland door een aantal concerten wat ze hier verzorgden. Totaal onbekend is hier tot op dit moment bluesartiest Andres Roots (Ja, dit is zijn echte naam!). In een aantal andere landen toerde Andres al wel. Van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Tsjechië, Polen, de Baltische staten, Zweden tot aan vooral Finland. Ooit verzorgde hij al het voorprogramma van Dr. Feelgood. Hij is een meer dan uitstekende slidegitarist, liedjesschrijver en bandleider, die woonachtig is in Tartu, Estland. Daarnaast is hij ook nog recensent voor de Finse webzine Blues-Finland.com. Hij treedt al twintig jaar regelmatig op. Zijn muziek is een unieke mix van vooroorlogse blues en swing vermengd met rock uit de zestiger jaren. Regelmatig wordt zijn muziek gebruikt voor TV-series en films,  waaronder Lonely Island van Peeter Simm.  Eerder dit jaar verscheen al de compilatie lp Roots Music, met studio-opnames uit de periode  2010 – 2014. Het werd uitgebracht ter ere van zijn veertigste verjaardag. Winter werd mij gelukkig onder de aandacht gebracht door mijn blues brother Henk (bedankt!). Op het album staan een drietal standaard bluesnummers waaronder Morganfield blues, wat uiteraard over Muddy Waters gaat. Gepassioneerd gezongen met zijn iets ouder klinkende stem en daarnaast ook een belangrijke rol voor de mondharmonica. Ook de instrumentale afsluiter  behoort tot dezelfde categorie waarin de piano prominent aanwezig is. Het enige andere instrumentale nummer Spanish Run is een heerlijk rocknummer met duidelijke invloeden van de Engelse groep The Shadows. Die sixties invloeden zijn bijvoorbeeld ook te horen in Winter Blues. Erg interessant zijn de ritmes die gebruikt worden zoals in opener Karlova Blues. Een enkele keer wordt de zang door anderen overgenomen. Solitaire wordt erg lekker gezongen door de Letse zangeres Lorete Medne. Het gitaarspel van Andres is om je vingers bij af te likken, vooral in Tea for Alex komt dat goed tot zijn recht. In Someplace Nice fluit hij ook nog. Er spelen muzikanten uit de Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk, Estland en Letland op Winter mee. Winter is een behoorlijk gevarieerd bluesalbum met rockinvloeden uit de jaren zestig. Het behoort absoluut tot de allerbeste bluesreleases van dit jaar.     
Theo Volk
Releasedatum: 18 november 2016 Roots Art
Website: http://www.andresroots.com/

zaterdag 3 december 2016

The Rolling Stones - Blue & Lonesome


De eerste lp die ik ooit kocht was het debuutalbum uit 1964 van The Rolling Stones. Volgens mij was ik toen twaalf en had ik net mijn eerste platenspeler gekregen. Een hele goedkope, waarvan de vervorming van het geluid heel erg hoog was, maar ik was er dolblij mee. Het maakte trouwens voor de heerlijk rammelende muziek die op dat debuutalbum stond overigens weinig uit. Het was, naast het zelf geschreven Tell Me, een bonte verzameling van covers, van Not Fade Away van Buddy Holly, Route 66 van Bobby Troup, I Just Want to Make Love to You van Willie Dixon tot aan Carol van Chuck Berry.  Hierna schafte ik meer albums uit hun begintijd aan, absolute favoriete nummer was toen hun cover van Dixon’s Little Red Rooster. Mijn voorliefde voor hun begintijd bleef, totdat iemand op mijn zeventiende op de middelbare school mij liet kennismaken met albums als Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile on Main Street. Laatstgenoemde is mijn favoriete Stonesalbum. In die tijd was ik zo’n grote fan, dat ik echt alle teksten van buiten kende, zelfs van minder bekende nummers als Memo From Turner. Mijn laatste aankoop werd Black and Blue. Some Girls werd een album waarop ze trends gingen volgen in plaats van ze te zetten. Bovendien vond ik de hoge zang in een nummer als Miss You verschrikkelijk. Al  de cd’s die hierna volgde heb ik nooit beluisterd. Toen ik vernam dat Blue & Lonesome een ouderwets bluesalbum zou worden werd mijn interesse toch gewekt, echter bij het lezen van de naam van producer Don Was werd ik sceptisch. Was is een uitstekend producer, maar hij drukt vaak duidelijk zijn stempel op het eindresultaat. Gelukkig is dat hier niet gebeurd. Wat vooral opvalt is hoe energiek en vuig de muziek is. Je hoort ook duidelijk het spelplezier. Jagger zingt als in zijn beste dagen en zijn harmonicaspel is zelfs beter dan ooit. Veelal is gekozen voor minder bekend repertoire, waaronder vier nummers van de jong gestorven Walter Jacobs. Blue & Lonesome werd slechts in drie dagen opgenomen. The Stones zijn weer terug waar ze ooit begonnen, de cirkel is rond.   
Theo Volk
Releasedatum: 2 december 2016 Polydor
Website: http://www.rollingstones.com/

vrijdag 2 december 2016

Theo's Top 100 van 2016 : nummers 91 t/m 100

91. Darrell Scott - Couchville Sessions
De basis voor dit album ontstond zo'n vijftien jaar terug. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/05/darrell-scott-couchville-sessions.html


92. Kaela Rowan - The Fruited Thorn

Fraaie Schotse, traditionele folk met Oosterse invloeden. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/07/kaela-rowan-fruited-thorn.html

93. King Creosote - Astronaut Meets Appleman

Wederom een prachtalbum van deze Schot.

94. Cara - Yet We Sing
Ook in Duitsland maken ze prachtige folk. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/02/cara-ye-we-sing.html

95. Estúpida Erikah - Mil·lisegons Per Crear Un Record
Songs met een uitgekiende instrumentatie. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/07/estupida-erikah-millisegons-per-crear.html

96. Ebbot Lundberg & The Indigo Children - For the Ages to Come
Heerlijke retro! Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/11/ebbot-lundberg-indigo-children-for-ages.html

97. Lavinia Meijer - The Glass Effect
Wederom een prachtplaat van Lavinia! Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/11/lavinia-meijer-glass-effect.htmlhttp://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/11/lavinia-meijer-glass-effect.html

98. Matt Andersen - Honest man
Heerlijk relaxt album. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/02/matt-andersen-honest-man.html

99. Paul Verschuur - Een nieuw begin
De eerste cd, die ik dit jaar recenseerde. Het betreft het prachtige, Nederlandstalige debuut van Brabander Paul Verschuur. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/01/steven-troch-nice-n-greasy.html

100. Steven Troch - Nice 'n' Greasy
De eerste van maar liefst negen Belgische cd's in mijn jaarlijst. Het solodebuut van deze gepokt en gemazelde bluesartiest. Voor meer info, lees de recensie : http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/2016/01/steven-troch-nice-n-greasy.html



donderdag 1 december 2016

Jessica Sligter - A Sense of Growth


Zangeres Jessica Sligter is van origine Nederlandse, maar is al jaren woonachtig in Oslo. Naast solowerk, schrijft ze ook muziek in opdracht, soms samen met Jenny Hval. Sense of Growth is intussen haar derde album voor het Noorse Hubro-label. De eerste twee waren aan mijn aandacht ontsnapt, wat wel vaker gebeurt bij muziek uit Scandinavië. Volgens het bijgaande persbericht zou dit tot op heden verreweg haar mooiste en meest avontuurlijke album zijn. Dat avontuurlijke was mij op voorhand al duidelijk, omdat de naam van Jenny Hval tussen de gastmuzikanten prijkt. Deze Noorse staat al erg lang garant voor eigenzinnige, avant-gardistische muziek. In opener Surrounds, Surrounds Me valt het nog wel mee met de experimenteerdrang. De song ligt zelfs erg goed in het gehoor. Ook valt meteen de prachtige en krachtige stem van Jessica en de heerlijke saxofoon van Skerik op. Voor de overige stukken moest ik meer moeite doen om ze te doorgronden. Die zitten net iets grilliger in elkaar. Soms krijgt de muziek door de gebruikte ritmes en synthesizers een onheilspellend karakter. Jessica varieert ook in het gebruik van haar stem. Erg fraai zijn de vioolarrangementen van Eyvind Kang (Mr Bungle, Animal Collective, John Zorn). Een van de mooiste en spannendste nummers is The Dream-dealer, met name het gebruik van de klarinet is een geweldige vondst. Mercilessly Clear is gebaseerd op het gedicht Aniara uit 1956 van de latere Nobelprijswinnaar Harry Martinson. De cd werd in Seattle met lokale musici opgenomen en door Jessica en Randall Dunn (onder anderen Marissa Nadler)  geproduceerd. Wie zich de nodige moeite getroost is een avontuurlijk en eigenzinnig album rijker.
Theo Volk
Releasedatum: 9 december 2016 Hubro / Play It Again Sam
Website: http://cargocollective.com/jessicasligter

dinsdag 29 november 2016

Gareth Dickson - Orwell Court


Augustus vorig jaar ontdekte ik de muziek van de in Glasgow woonachtige Gareth Dickson en besteedde direct een artikel aan hem. Hij brengt al sinds 2005 albums uit. Zijn leven was niet altijd rozengeur en maneschijn. In 2007 werd hij verliefd op een Argentijnse dame en vestigde hij zich daar. In die periode dat hij in Argentinië verbleef, werd hij een keer beschoten, aangevallen door honden en een keer zat hij in een vliegtuig waarvan de motor vlam vatte en ternauwernood veilig kon landen. De relatie verliep ook niet zoals gehoopt en een paar illusies armer keerde hij terug naar Schotland. Sindsdien verloopt zijn carrière crescendo, doordat hij de vaste begeleider is van Vashti Bunyan en trad met haar op in zalen als de Barbican en Carnegie Hall, maar bijvoorbeeld ook in Japan. Ook Gareth verkreeg daar een behoorlijke populariteit, zodat zijn albums daar ook uitgebracht worden. Zelfs het als live project bedoelde Wraiths met covers van voornamelijk nummers van Pink Moon van Nick Drake werd daar uitgebracht onder de artiestennaam Nicked Drake. Nick Drake is de meest duidelijk hoorbare invloed in zijn liedjes. Maar ook Bert Jansch en qua geluid Brian Eno en Aphex Twin. Nauwelijks hoorbaar zijn de invloeden van Syd Barrett, Captain Beefheart en Robert Johnson (!), vanwege zijn unieke, nauwelijks te kopiëren gitaarspel. Zijn muziek is een mix van akoestisch gitaarspel, fluisterzang en elektronica. De songs hebben een hypnotiserend effect op mij. De titel van Orwell Court is ontleend aan 1984 van George Orwell : “Much of what I see going on around me can be described as "Orwellian" and so it's a comment on that (surveillance state, dishonest use of language, endless war)”. Maar het is ook de naam van de straat waar hij vroeger dagelijks doorheen liep als student op weg naar het station. In opener Two Halfs zingt Vashti Bunyan de achtergrondvocalen, bovendien verzorgde ze de extra instrumentatie. Celine Brooks verzorgt de achtergrondvocalen in The Big Lie. Ze had ook een belangrijk aandeel in het tot stand komen van Orwell Court. Allereerst als grote steun, maar ook met daadwerkelijke ideeën om de liedjes te verbeteren. De afsluiter is een cover van Atmosphere van Joy Division, wat betreft thematiek uitstekend past bij de rest van de songs. Wie bekend is met zijn werk; er is gelukkig weinig nieuws onder de zon. Hij borduurt gewoon verder op zijn ingeslagen weg. Het wordt tijd, dat hij eindelijk eens wat meer bekendheid in Nederland gaat krijgen.
Theo Volk

Releasedatum: 11 november 2016 12k / Discolexique
Website: http://www.garethdickson.co.uk/