Maggie Roche, 26 oktober 1951 – 21 januari 2017

The Roches 30 mei 1980 in het Waagthater, met in het midden Maggie.

Wellicht had ik nooit de muziek van The Roches ontdekt, als Robert Fripp niet de producer van hun klassieke debuutalbum was geweest. In die tijd las ik braaf iedere veertien dagen alle recensies in Muziekkrant Oor van coryfeeën als Bert van de Kamp. Mijn interesse werd dus gewekt door de in de recensie van Oor  vermeldde naam van Robert Fripp, een van mij toenmalige helden uit de progressieve rock. Vlak voor het verschijnen van het Roches album was zijn fraaie soloalbum Exposure uitgekomen. Wat mij vooral zo aantrok in het debuutalbum van The Roches, die overigens Ierse roots hebben, was de combinatie van erg humoristische songs als Mr. Sellack en daar tegenover de meer serieuzere. De meeste van de prachtsongs op dat debuut waren van de hand van Maggie. Zij was duidelijk de meest begaafde songschrijfster van de drie. The Married Men, Quitting Time en Pretty & High waren de hoogtepunten voor mij op hun debuut, alle drie van de hand van Maggie. Ook mijn zus was erg gecharmeerd van hun muziek en toen de aankondiging in 1980 kwam van hun komst naar Nederland waren de kaarten snel gekocht. Dat allereerste optreden wat The Roches in Nederland gaven staat me nog goed voor de geest. Het vond plaats op vrijdag 30 mei 1980 op een prachtige, zonnige dag. Bij dat optreden in het Waagtheater was een overvloed aan pers aanwezig, waaronder uiteraard Oor. De prettig gestoorde Suzzy trok de meeste aandacht. Maggie met haar kenmerkende, wat zwaardere stem, bleef meer bescheiden op de achtergrond. Uiteraard bleef ik de groep volgen. Ook ontdekte ik bijvoorbeeld het bijzonder fraaie album Seductive Reasoning uit 1975 van Maggie en Terre Roche. Minder bekend dan het klassieke debuut van The Roches, maar voor mij minstens zo fraai. Het werd geproduceerd door Paul Simon en zijn invloed is duidelijk aanwezig. Twee jaar voor Seductive Reasoning hadden de drie zussen de achtergrondvocalen ingezongen voor Paul Simon’s album  There Goes Rhymin’ Simon. Ze brachten na hun klassieke debuut nog, met wisselend succes, negen albums uit met als mooi slotakkoord Moonswept. Al die jaren behielden ze een schare van trouwe fans, waarvan ik er een ben. Maggie, RIP.    
Theo Volk

Nadia Reid - Preservation


Onlangs was bij de publieke omroep een interessante natuurdocumentaire te zien over Nieuw-Zeeland. Het land bezit een enorme rijkdom aan alleen daar voorkomende planten en dieren. Het enige land ter wereld waar je papegaaien in de sneeuw kunt zien liggen rollebollen. Ook enig in haar soort is de Nieuw-Zeelandse nachtegaal Nadia Reid. De combinatie van haar opvallende frasering, haar timbre en het gemak waarmee zij zingt zijn speciaal. Haar debuut Listen to Formation, Look for the Signs  verscheen eind 2015 en werd unaniem lovend ontvangen door de internationale pers, door mij incluis. Het was voor mij toen wel even wennen aan haar bijzondere frasering. Het album belandde uiteindelijk in mijn top tien van dat jaar. Haar tweede album Preservation geeft een openhartige blik in het gevoelsleven van Nadia. Zelf zegt ze over de nieuwe songs het volgende :  Preservation is about the point I started to love myself again. It is about strength, observation and sobriety. It’s about when I could see the future again. When the world was good again. When music was realised as my longest standing comfort.”. Muzikaal gezien ligt het repertoire op de nieuwe cd in het verlengde van het debuut. Zij het dat de songs me deze keer sneller wisten te overtuigen. Haar zang vind ik hier nog net iets meer op de voorgrond treden. Bovendien is ze gegroeid als songschrijver. Degenen, die haar debuut al kennen en mooi vinden, gaan Preservation ongetwijfeld opnieuw omarmen. De overige lezers hebben intussen eventueel de tijd om alvast tot de datum van de release van Preservation het debuut te gaan ontdekken. De reden van mijn vroege recensie is het feit dat Nadia in februari een drietal optredens gaat geven in Nederland en België. Het jaar is nog geen maand oud, maar Preservation staat al met stip genoteerd voor mijn eindlijstje van 2017.    
Theo Volk
Releasedatum: 3 maart 2017 Basin Rock
Websites: http://nadiareid.com/ en https://nadiareid.bandcamp.com/

NADIA REID LIVE:
17/02 ROTTERDAM: V11
18/02 UTRECHT: Club Nine @ Tivoli Vredenburg
19/02 BRUSSEL: Botanique (Witloof Bar)




Geir Sundstøl - Langen Ro


Na zevenentwintig  jaar de meest gevraagde sessiemuzikant van Noorwegen te zijn geweest, waagde Geir Sundstøl alsnog de grote stap naar een solocarrière. Hij was op dat moment reeds op meer dan tweehonderdenzestig albums van de meest uiteenlopende genres te beluisteren. Zijn debuutalbum Furulund uit 2015 was direct een succes. Naast uiterst lovende kritieken ontving hij ervoor een nominatie van de Noorse variant op de Grammy, de Spellemanspris. Ook zijn tweede cd Langen Ro verschijnt weer op het Hubro-label. Een label dat niet op zoek is naar goed verkopende artiesten, maar naar artiesten, die vernieuwend zijn. Veelal levert dat muziek op, waar je erg veel in moet investeren om ze te kunnen te doorgronden. Voor Langen Ro gaat dat volgens mij niet op. Direct vanaf de eerste beluistering komen de stukken binnen. Dat komt met name door het fraaie, vaak Cooderiaanse gitaarspel. Regelmatig hebben de stukken een filmisch karakter, soms neigt het ook enigszins naar ambient, zonder dat het muzak wordt. Dat wordt voorkomen door de fraaie accenten die zijn begeleiders de stukken meegeven. In opener Langen Ro wordt Sundstøl begeleid door vier andere muzikanten, die een prachtig, zeer rustgevend, hier en daar repeterend klankentapijt creëren. Ze doen dit door gebruik te maken van maar liefst achttien verschillende instrumenten. Ook in de afsluiter Bek wordt er eveneens van dit aantal instrumenten gebruik gemaakt, maar hier bespeeld door slechts vier muzikanten. Uncut omschreef het album als “Divine, desert-blues instrumentals from Norway”. Deze omschrijving vind ik alleen echt van toepassing op Gratarslaget. Naast eigen composities is er een interpretatie te vinden van Tony’s Theme geschreven door Giorgio Moroder, de bekende Italiaanse componist uit het discotijdperk. Tony’s Theme was onderdeel van de soundtrack voor de bekende film Scarface. Opvallend is dat Sundstøl hier geen gebruik maakt van synthesizers, waardoor de compositie een heel ander karakter krijgt. Door het grote arsenaal aan instrumenten valt er iedere beluistering weer nieuwe details te ontdekken. Daarnaast is Sundstøl een buitengewoon ervaren muzikant, die met name op de snaren excelleert, waaronder de Shankargitaar die sommige songs een aparte sfeer geven. Langen Ro is voor mij een bijzonder fraaie luistertrip, die ik zeker nog vaak zal gaan ondernemen.      
Theo Volk
Releasedatum: 20 januari 2017 Hubro / PIAS
Website: http://www.geirsundstoel.com/


Miss Tess - Baby, We All Know


Met een tevreden en zelfverzekerde blik kijkt mejuffrouw Tess Reitz in de lens van de camera op de hoes van haar nieuwste album Baby, We All Know. Zelfverzekerd kan ze met recht zijn, want deze dame kan echt zingen, dat hoor je al na een paar noten. En tevreden mag ze alleszins zijn over wat haar nieuwe album te bieden heeft. De loftuitingen waren in Amerika al niet van de lucht, want daar verscheen het album al in juli vorig jaar. Overigens is ze geen bekende naam in Europa, ondanks het feit dat haar debuutalbum Home reeds in 2005 verscheen en ze sindsdien een aantal prachtalbums uitgaf. Ze brengt haar albums in eigen beheer uit en heeft dus niet de beschikking over een professioneel promotieteam. Op eerdere albums was er ook ruimte voor jazz. Op haar nieuwste horen we heerlijke, ouderwetse rock ‘n’ roll, klassieke rhythm & blues, swamp pop en klassieke country & western. Ze wordt op de liedjes onder anderen bijgestaan door haar topband The Talkbacks. De stemming zit er direct in vanaf de vrolijke opener Ride That Train. Vrolijk zonder dat het oubollig wordt. De zelfgeschreven liedjes hebben duidelijk een eigen signatuur, alhoewel sommige ook door iemand als Eleni Mandell geschreven hadden kunnen zijn. Soms krijgen de begeleiders de gelegenheid op de voorgrond te treden, zoals de scheurende sax van Stefan Zeniuk in I Can’t Help Myself. Do You Want My Love krijg ik trouwens al dagen niet meer uit mijn hoofd, de regel “Do You Want My Love” spookt daar al dagen rond. Baby, We All Know is een feelgood album van de eerste orde.     
Theo Volk
Europese releasedatum: 3 februari 2017 Rights Records
CDBaby: http://www.cdbaby.com/cd/misstess7
Hemifran : http://www.hemifran.com/

Christian Wallumrød Ensemble - Kurzsam And Fulger


De Noor Christian Wallumrød heeft in zijn geboorteland een grote reputatie opgebouwd als pianist en componist. Met zijn ensemble bracht hij van 2001 tot 2012 platen uit op het bekende ECM-label. De laatste jaren gebeurt dat echter op het Hubro-label. Hij treedt ook regelmatig solo op en werkt hij geregeld samen met andere artiesten van diverse pluimage zoals Susanne Sundfør, Nils Petter Molvær, Ricardo Villalobos & Max Loderbauer, Karl Seglem, Jan Bang, DJ Strangefruit, Oslo Sinfonietta en Kim Myhr.  Wat hem zo boeiend maakt is dat zijn repertoire aan verandering onderhevig is. Never a dull moment. Zijn nieuwste schijf Kurzsam And Fulger is misschien wel zijn meeste experimentele schijf tot nu toe. Getracht wordt bij de luisteraar een meditatieve toestand te verwezenlijken. Dat gebeurt trouwens nog niet in opener Haksong, wat vergeleken bij de rest van de stukken een hapklare blok blijkt te zijn. Het is voorzien van een aanstekelijk ritme, waar overheen andere instrumenten onderling een soort vraag en antwoord spel lijken te bezigen. Overigens stond het ook al op voorganger Pianokammer. Na deze opener wordt er duidelijk meer gevraagd van de luisteraar. Gekozen is voor een less is more benadering. Vooral traag voortslepende stukken, waarbij de stilte tussen de noten, net zo belangrijk is als de noten zelf. Misschien hier en daar nog wel belangrijker. Het principe waarmee een componist als Erik Satie bekend is geworden. Voor wie rustig de tijd neemt voor deze muziek, valt er veel te ontdekken. Voor wie, net als ik niet zoveel naar jazz luistert, kan het zelfs louterend werken.       
Theo Volk
Releasedatum: 20 januari 2017 Hubro
Website: http://www.christianwallumrod.com/



Giant Rooks - New Estate


De afgelopen week was zoals vanouds in Groningen het Eurosonic festival. Veelal treden hier aanstormende jonge talenten uit binnen- en buitenland op. 12 januari was hier ook het jonge Duitse kwintet Giant Rooks te bewonderen. Ze komen uit het kleine plaatsje Hamm, dat niet ver van Dortmund vandaan ligt. De groep bestaat sinds 2014 en heeft in de korte tijd van hun bestaan een geduchte livereputatie opgebouwd. In 2015 verscheen hun eerste EP The Times Are Bursting the Lines. De meeste bandleden zaten toen nog gewoon op school. Ze noemen hun muziek indie art-pop. Een pakkende mix van indie rock, folk en elektronica, tegelijkertijd melancholisch en dansbaar. Haldern Pop Recordings grossiert in kwaliteitsacts. Onder anderen Chris Pureka en The Slow Show vinden er ook onderdak en Giant Rooks misstaat allerminst hiertussen. De groepsnaam werd spontaan gekozen omdat die gewoon lekker klinkt en verschillende betekenissen kan hebben. Ze luisteren natuurlijk vooral naar moderne muziek, maar zijn toch ook bekend met het werk van iemand als Bob Dylan en Pink Floyd. Zanger Frederik Rabe heeft een krachtige stem met een lekker licht hees randje. De groep bruist op deze EP van de energie en zoals al aangegeven is de muziek erg dansbaar. De aanstekelijke opener New Estate verscheen terecht al op single. Terecht, omdat het nummer na een keer luisteren in je geheugen gebeiteld staat, bovendien is het uitermate geschikt om op de radio gedraaid te worden. Het liedje zit vol inventieve wendingen en tempowisselingen. De ritmesectie is buitengewoon gedreven, bovendien is de zang zeer passioneel. De jongemannen beheersen hun instrument al tot in de puntjes. Het meer ingetogen Bright Lies vind ik de meest fraaie song van de EP. Hier wordt ene Ophelia en de woestijn bezongen. Wie de hoes goed bestudeerd heeft zal onder anderen twee gezichten, een aantal cactussen en de maan herkennen. Maar ook de overige drie songs zijn bijzonder fraai.  New Estate is een mooie staalkaart van hun mogelijkheden tot nu toe. Voor mij is het zonneklaar dat voor dit vijftal een internationale carrière in het verschiet ligt.      
Theo Volk
Releasedatum: 20 januari 2017 Haldern Pop Recordings
Website: http://www.giant-rooks.com/

Picidae - It's Another Wor d.


Picidae is de wetenschappelijke verzamelnaam voor alle bestaande spechtensoorten, maar ook de naam van een uniek Noorse duo.  Sigrun Tara Øverland en Eirik Dørsdal treden al sinds 2005 samen op. Ze leerden elkaar kennen op de Kristiansand kulturskole. Eirik doorliep daarnaast nog meer muziekscholen, waarbij hij zich toelegde op de richtingen jazz en vrije improvisatie. Hij speelt naast in Picidae ook nog in het Zwitsers/Scandinavische Augur Ensemble. Tara speelde onder anderen in Kaada en heeft nu een eigen project onder haar naam Tara, waarvoor ze muziek voor film, tv en theater maakt.  In haar jeugd luisterde ze naar folk, progressieve rock, renaissance muziek, barok en Chileense muziek. De laatste opmerkelijke voorkeur kwam doordat haar beide ouders in een Chileense band speelden. De muziek voor Picidae wordt door Tara geschreven, die men daarna gezamenlijk arrangeert. Ondanks dat ze zolang bestaan brachten ze tot nu toe slechts een EP uit, die in 2008 op de markt kwam. De songs voor It’s Another Wor d. hebben dus lang kunnen rijpen en net als met goede wijn wordt het resultaat dan beter. Overigens verscheen de cd in een iets minder opvallende, maar ook mooie hoes  reeds eind 2015 in Japan, vanwege hun tour daar. De nieuwe hoes werd gemaakt door Oda Valle. De titel stond al heel lang vast. Voor hun eerste tour naar Japan vlogen ze low budget met de Russische vliegmaatschappij Aeroflot. Tijdens hun lange tussenstop op het vliegveld van Moskou zagen ze overal de slogan “It’s another world.” hangen. Op diverse plaatsen hadden blijkbaar mensen een letter verwijderd. De laatste die ze tegenkwamen, daarop was de letter l verwijderd. Ze vonden dat zo grappig, dat ze toen besloten, mocht er ooit een album komen, het die titel zou worden. Zelf vind ik de titel ook goed gekozen, maar dan om de reden, dat ik het gevoel heb dat ik in een ongekende muziekwereld terecht ben gekomen. De toveringrediënten van deze muziek zijn vooral het fluwelen trompetspel van Eirik en de verleidelijke zang met opvallende frasering van Tara. Ze gebruiken een inventieve combinatie van elektronica, gitaren, maar ook mindere gebruikelijke instrumenten als lier, autoharp en  het Japanse instrument taishögoto. Ze kreeg het laatste instrument overigens van een familielid, die ooit in Japan leefde. Naast de nodige ingetogen stukken, wordt er een aantal opgesierd met bijzondere ritmes, zoals Emmett Hill Meadows en Laponia Insulae. Tara zingt gelukkig in het Engels. Een bezoeker van een van hun concerten omschreef ooit kort en bondig waar haar liedjes over gaan : “Je schrijft over intermenselijke relaties en de natuur”.  Naast viermaal een tour door Japan, traden ze ook op in Noorwegen, Zweden en Italië. Dat gebeurde op festivals en in clubs, maar ook in mausolea, galeries, oude fabrieken en bunkers. Wanneer zal dit Noorse duo in Nederland te aanschouwen zijn? Hopelijk snel! Het album is reeds te koop via Itunes en import, echter met een onzekere levertijd. De Nederlandse releasedatum is 10 februari.  It’s Another Wor d. is muziek met geheel eigen signatuur en daarnaast zwaar verslavend, wat kan een luisteraar nog meer wensen?   
Theo Volk
Releasedatum: 10 februari 2017 NORCD
Facebook : https://www.facebook.com/picidae.norway/?fref=ts