Daniël Lohues - Moi


Na de succesvolle groep Skik startte Daniël in 2006 zijn succesvolle solocarrière met de uit vier delen bestaande Allennig serie. Met de regelmaat van de klok brengt hij sindsdien bijna jaarlijks een soloplaat uit. En nooit stelt hij teleur, zijn laatste album Aosem was weer van ouderwetse klasse. Meestal volgt direct op de release van zijn cd’s een uitvoerige tournee, zo ook bij zijn nieuwste schijf Moi. Het gaat Daniël al vele jaren voor de wind met zijn muziekcarrière. Hij zou niets anders willen en kunnen doen, blijkt maar al te duidelijk uit de tekst van opener Laot Mij Mar Lekker Dit Doen :
“Omdat ik niet anders kan
Dit is mien heden, mien toekomst, mien verleden
Laot mij mar lekker dit doen
Wordt der zowat gelukkig van”
Hij telt hier duidelijk zijn zegeningen. Dit keer zocht hij zijn onderwerpen dichter bij huis. Wellicht heeft dat te maken met het feit dat hij sinds hij zijn rijbewijs gehaald heeft, regelmatig tochtjes maakt aan allebei de kanten van de grens van Nederland en Duitsland. Een van die ritjes zou de inspiratiebron voor het liedje Widukind kunnen zijn. Widukind, ook wel Wittekind, was de leider van het Saksische volk ten tijde van de Saksenoorlog tegen Karel de Grote. Ook het idee voor Waor Wo’j Dan Nog Hen zal hoogstwaarschijnlijk zo ontstaan zijn. De toestand in de wereld houdt hem ook heel erg bezig. De bijzonder fraaie afsluiter Ärgens Langs ’n Lang Kanaal, Kom Dans Met Mij en Gewoon ’n Dag Op ’n Dorp getuigen hiervan. Zij het dat dit thema in het laatstgenoemde vrolijke liedje enigszins verstopt zit: “Veur zo’n aanslag hier is gien mense bange”. Zijn voorliefde voor de natuur is bekend. Vlieg Dan Toch!, is een fraai liedje over een spreeuw, waar iets mee aan de hand is. Zoals wel vaker vormt zijn moeizame relatie met vrouwen een thema. In Vredesnaam behoort trouwens tot de mooiste liedjes. In Zo Hard As De Tied Giet beseft hij zich steeds meer dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan. Zodat Ok Bij Mij de Wind Goed Stiet is een troostlied voor een goede vriend van hem. Zoals ik al eerder aangaf, Daniël stelt nooit teleur, ook op Moi niet!  
Theo Volk

Releasedatum: 3-3- 2017 Greytown Recordings

Website: http://www.lohues.nl/



Moji and the Midnight Sons - What I Saw on the Way to Myself


Zonder Torgeir Waldemar had ik deze groep nooit ontdekt. Onlangs ontving ik zijn geweldige cd No Offending Borders, echter zonder de credits en de teksten. Later kreeg ik die apart van de platenmaatschappij alsnog toegestuurd. De tekst van het slotnummer I See the End blijkt geschreven te zijn door Moji Abiola, een naam die geen enkel belletje deed rinkelen. In eerste instantie leverde internet ook geen resultaat, maar zoals wel vaker bood Facebook uitkomst. Moji Abiola blijkt de frontvrouw te zijn van het trio Moji and the Midnight Sons, die verder bestaat uit Bjarni M Sigurðarson (gitaar) en Frosti Jón Runolfsson (drums). Laatstgenoemde ontmoette ze toevallig in een whisky bar in Reykjavik. Nog diezelfde avond zaten ze samen in Frosti’s huisstudio en improviseerde Moji een melodielijn over een instrumentale track van de andere twee. De songs werden slechts in enkele dagen geschreven en de afwerking van de cd ging ook zeer voorspoedig. Het album bevat een mix van blues rock met wat country invloeden. Haar uiterlijk en haar gedreven zang riep bij mij herinneringen op aan een andere geweldige zangeres, Yola Carter, voorheen Yolanda Quartey, zangeres van Phantom Limb, een groep die helaas ter ziele is gegaan. Maar Moji Abiola doet zeker niet voor haar onder. Ze deelde al het podium met Eddie Vedder en Glen Hansard. Hier en daar hoor ik de invloed van Led Zeppelin, zoals in Dog Days of Summer. Haar zang weet zowel in de stevigere nummers als in de meer ingetogen songs diep te raken. De liedjes zijn zonder uitzondering erg sterk. Persoonlijke favorieten zijn afsluiter Wrapped in Your Love en het opzwepende Danger Danger. Zwaar verslavend, hopelijk krijgt What I Saw on the Way to Myself snel een vervolg!   
Theo Volk
Releasedatum: oktober 2016 Eigen Beheer

Torgeir Waldemar - No Offending Borders


Op de afgebeelde stoel op de hoes zat Wilhelm II, koning van Pruisen en keizer van Duitsland, toen de Serviërs het Habsburgs ultimatum niet op alle punten accepteerde. Zo ontstond er oorlog tussen Oostenrijk en Servië, waarbij Wilhelm II zijn steun gaf aan Oostenrijk en de oorlog uiteindelijk zou ontaarden in de Eerste Wereldoorlog. Welke beslissing zou jij toen genomen hebben?! De thema’s  op No Offending Borders laten ons zien met welke serieuze zaken we iedere dag in ons leven te maken hebben. Zowel op persoonlijk vlak, relaties die verwateren of zelfs verloren gaan, het verlies van dierbaren, maar ook op nationaal en globaal vlak. Denk bijvoorbeeld aan het vluchtelingenprobleem, de verontrustend hoge zelfmoordenstatistieken en de positie van de zwakste in onze samenleving. De negen rijkste personen op aarde bezitten net zoveel als zesendertig procent van de wereldbevolking. Het zijn niet bepaald de vrolijkste thema’s waar Torgeir Waldemar Engen over zingt. De prachtige akoestische opener Falling Rain is een cover van Link Wray, waarin Torgeir zichzelf begeleidt op gitaar en mondharmonica. Het gaat over de waanzin van oorlog. Link Wray was niet alleen een van de beste gitaristen van de vorige eeuw, maar ook een oorlogsveteraan, die zowel lichamelijk als geestelijk als een wrak terugkwam uit de Koreaanse oorlog. Bijgaande regels zeggen veel over de ontberingen die hij moest ondergaan: “My mind is like a spring in a clock, It won’t unwind, I can't see, can't think, can't feel, I'm out of time” 

Ook het stevige rocknummer Summer in Toulouse heeft oorlog als thema, maar ook het feit dat politici vaak niet te vertrouwen zijn: “When we are all deluded by the line of dead presidents”. Het thema van Among the Low lijkt me geen verdere uitleg nodig te hebben. Island Bliss is een terugblik op gelukkiger tijden. Bijzonder fraai akoestiek gitaarspel en opvallend is het  gebruik van twee mellotrons, misschien wel de mooiste song van het album. Sylvia (Southern People) is een lied waarop Neil Young in zijn allerbeste dagen patent op leek te hebben. De in de song genoemde Sylvia Bell lijkt me een fictief persoon, welke eventueel een verwijzing zou kunnen zijn naar Sylvia Plath, naast haar gedichten, bekend geworden door haar roman The Bell Jar. Zij worstelde met grote depressies en pleegde uiteindelijk zelfmoord. Indringend is The Bottom of the Well, waarin een verwijzing zit naar Nick Cave (“It’s the echo of the boatman’s call”). Souls on a String kwam reeds op single uit, met op de hoes een afbeelding van de beroemde postduif Cher Ami. Deze duif wist ondanks dat ze aangeschoten werd met haar bericht de eigen linies te bereiken en het leven van 194 soldaten te redden. Het is trouwens de enige song die bij mij enige gewenning nodig had. Een religieus tintje heeft de magnifieke afsluiter I See the End, waarvan de tekst werd geschreven door Moji Abiola. No Offending Borders bevat een uitgekiende en verslavende mix van akoestische folkliedjes en intense rock songs, die volgens mij geen enkele luisteraar onberoerd zal laten. Absoluut een essentieel album.      
Theo Volk
Releasedatum: 24 maart 2017 Ja. Jansen plateproduksjon / PIAS
Website: http://www.torgeirwaldemar.com/

Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano


Afgelopen jaar vierde Ralph niet alleen een jubileum, maar het was ook nog eens zijn meest succesvolle jaar uit zijn carrière. Nooit eerder trad hij zo vaak in een jaar op en bracht hij de twee geweldige dubbelalbums uit, Live @ the Noot en Lonesome Man / Ocean of Love. Over laatstgenoemde, anderhalf uur durende, album schreef ik een uiterst lovende recensie. Dancing on a Volcano is een trilogie geworden bestaande uit de delen Highway Man, Bemuse Me en Misty Train. Deze ambitieuze box duurt maar liefst ruim tweeënhalf uur. Om maar met de deur in huis te vallen, het is voor mij zijn meest geslaagde album tot nu toe geworden. Als je Ralph opzoekt op internet krijg je als eerste treffer Ralph de Jongh, bluesman. Uiteraard vormt de blues de basis voor zijn muziek, maar hij put ook uit diverse andere genres. Als songschrijver is hij duidelijk gegroeid en veelzijdiger geworden. Dat levert een bijzondere song op als China, in één take vorig jaar lente opgenomen in de kelder van drummer Arie Verhaar. Zijn fascinatie voor China ontstond overigens in zijn tienerjaren, nadat hij de roman Het verboden rijk van Slauerhoff had gelezen. De interesse werd zelfs zo groot dat hij in 2003 afstudeerde aan de Universiteit van Amsterdam als wijsgeer kunst en cultuur, Antieke Chinese wijsbegeerte met betrekking tot de plek van muziek in de samenleving. Het album Highway Man en de song Highway Man zijn opgedragen aan Max Joosten, Leen Wander en Piet Dik. Zij brengen Ralph trouw naar concerten en weer terug naar huis. Overigens een geweldige song, die als het door The Stones zouden worden uitgebracht, ongetwijfeld een dikke hit zou worden. Maar wie weet pikt de radio deze versie op. Er is ook een geweldige live-versie van het nummer te vinden.




Naast het nodige stevigere werk, is ook een gevoelig en persoonlijk lied te vinden als Still a Fool, een van Ralph’s persoonlijke favorieten. De mijne is All the Sweet Love, wat mij betreft twee keer zo lang had mogen duren. Nog een lied met een speciale betekenis is Dear Mama. Hij schreef het al in 1996 bij zijn ouders thuis in Nispen. Het gaat over de moeilijke keuze om te stoppen met zijn studie sociale geografie en te kiezen voor het onzekere bestaan van muzikant. Het schrijven van songs gaat hem gemakkelijk af. Hij ziet zichzelf als een transistor, meestal zijn de tekst en muziek er tegelijkertijd. Veelal ontstaan songs op de dag van optredens voor aanvang. Mijn favoriete liedje All the Sweet Love ontstond a capella in de lente van vorig jaar tijdens een wandeling door het bos. Het is geschreven voor familie, vrienden en al zijn fans. Een aantal van die hondstrouwe fans staan afgebeeld in het prachtige, meegeleverde boekje. Daar is ook de nodige informatie te vinden over zijn leven en zijn ontwikkeling als muzikant. Er zijn ook foto’s te vinden van de geweldige muzikanten,  die hem live begeleiden: Arend Bouwmeester, Maarten Ouweneel, Nico Heilijgers, Arie Verhaar en muze Monique Anderson. Onder de gastmuzikanten bevinden zich gelouterde krachten als Bas Paardekooper, Ewa Pepper, Ad van der Veen en last but not least Roel Spanjers. Ralph brengt alles in eigen beheer uit, Dancing on a Volcano is reeds via zijn website te koop. Eind maart zal hij instores verzorgen in een aantal Plato vestigingen en bij Concerto. Donderdag 23 maart is het eerste album release concert in de North Sea Jazz Club, met als gastheer uiteraard Johan Derksen. De tweede vindt plaats op zaterdag 25 maart bij Van Slag in het Drentse Borger. Dancing on a Volcano is Ralph’s meest ambitieuze album en zijn meest geslaagde en een essentieel album voor elke muziekliefhebber. 

Theo Volk

Website: http://ralphdejongh.com/







Sean Taylor - Flood & Burn


Het lag voor de hand dat Flood & Burn net als de vorige drie cd's opgenomen zou worden in Congress House Studios in Austin, Texas. De ervaren producer was andermaal Mark Hallman, die in het verleden werkte met bijvoorbeeld Carole King. In het begeleidende persbericht wat ik van Sean kreeg wordt Hallman’s belangrijke bijdrage aan dit album niet onder stoelen of banken gestoken. Naast de productie bespeelt Hallman net als op de voorgangers de nodige instrumenten. Op Flood & Burn zijn alle genres, welke Sean muzikaal beïnvloed hebben en vaak ontroerd hebben te vinden. Run to the Water en de titelsong zijn bluesnummers. The Cruelty of Man schuurt tegen jazz aan. Erg mooi is hier het trompetspel van Ephraim Owens. In dit nummer veegt hij de vloer aan met onze huidige, vaak oppervlakkige maatschappij. De thema’s staan deze keer weer wat dichter bij hemzelf. Op voorganger The Only Good Addiction Is Love liet hij zich inspireren door kunst en literatuur. Afsluiter Better Man gaat over het voorrecht om muzikant te mogen zijn, maar dat het tegelijkertijd niet altijd een gemakkelijk bestaan is. Overigens heb ik het nummer zelf omgedoopt tot Thirsty Man, omdat vooral het begin lijkt op de muziek van de bekende biercommercial van Grolsch, vakmanschap is meesterschap. Bad Case of the Blues had Sean niet kunnen schrijven als hij de muziek van Tom Waits niet gekend had. Het zeer aanstekelijke Troubadour en Life Goes On speelt Sean al jaren live, en zijn uiteraard in de tussentijd een stuk gegroeid. De enigszins ambient aandoende opener Codeine Dreams, waarin het fraaie saxspel van Joe Morales te horen is, laat Sean blijken dat hij zich nog steeds verder ontplooid als liedjesschrijver. Ook deze keer ontbreekt de viool van Hana Piranha niet, zij het dat ze deze keer iets minder prominent aanwezig is. En natuurlijk zou het album niet compleet zijn zonder de inbreng van de inmiddels zevenenzeventig jarige levende legende Danny Thompson. Welke andere muzikant kan zeggen dat hij gewerkt heeft met Nick Drake, John Martyn, Tim Buckley en Richard Thompson?! Danny is te horen in afsluiter Better Man. Sean schreef het met de staande bas van Danny in gedachte. Sean had al zeven prachtalbums op zijn conto staan en voegt er met Flood & Burn nummer acht aan toe. Hij kan met zijn intussen indrukwekkende oeuvre gerekend worden tot de belangrijkste Engelse singer-songwriters. Naar verwachting zal Sean in oktober Nederland aandoen voor concerten.        
Theo Volk
Releasedatum: 3 februari 2017 Eigen beheer


Replay: Tim Buckley - Dream Letter (Live in London 1968)


In de vrijdag verschenen nieuwe editie van Popmagazine Heaven staat een artikel, waarin tien medewerkers aangeven wat hun favoriete live-album is. Zelf heb ik heel weinig tot niets met het fenomeen live-album. Bij het doorlopen van mijn cd-collectie kom ik er volgens mij nog geen handvol tegen. Het bijna vier uur durende At Carnegie Hall van Chicago, USA van King Crimson, The Parkerilla van Graham Parker & The Rumour en mijn absolute favoriet Dream Letter van Tim Buckley. Tweede helft jaren zestig was Londen the place to be voor folkartiesten. Rond 1965 woonden er ook de nodige Amerikaanse muzikanten, waaronder Paul Simon en nog veel belangrijker, Jackson C. Frank. Hij zou een grote invloed gaan uitoefenen op onder meer Nick Drake en Sandy Denny. Van laatstgenoemde was hij niet alleen even de vriend, maar wist haar te overtuigen te kiezen voor een professionele muziekcarrière.  Dream Letter werd in 1968 in Londen opgenomen toen Tim Buckley pas 21 jaar oud was en hij tot dan toe twee albums uitgebracht had. Beiden zijn overigens mijn favoriete studioalbums van hem. Latere albums bevallen me beduidend minder. De zang zou later meer experimenteel worden en kon mij daardoor minder boeien. Op dit album worden zijn songs naar grote hoogtes gestuwd door klasbakken als Lee Underwood, David Friedman en Danny Thompson. Thompson was toen overigens net toegetreden tot Pentangle. Hij zou uitgroeien tot een levende legende, die anno 2017 nog steeds actief is. Zo is hij terug te horen op het nieuwe album van Sean Taylor, waarover ik van de week een recensie zal plaatsen. Overigens zou het erg lang duren, voordat Dream Letter uitgebracht zou worden, pas in 1990, 15 jaar na de dood van Tim Buckley.
Theo Volk

Tove K - Paying the Birds to Sing


Tove Kampestuen verdeelt haar tijd tussen muziek en acteren. Onlangs speelde ze nog mee in de Noorse TV-serie Meglerne en op dit moment staat ze in het theater. Tove bracht al eerder albums uit, waarop ze in haar moedertaal zingt. Op Paying the Birds to Sing hanteert ze voor het eerst het Engels. De songs zijn behoorlijk autobiografisch geworden, alhoewel ze zich dit pas realiseerde op het moment dat ze de studio inging. Rond die tijd scheidde ze van haar man en dat heeft een grote impact op haar en haar songs gekregen. Op dit album werkt ze voor het eerst samen met Peder Kjellsby. Zijn muziek was al jaren een grote inspiratiebron, vooral diens album Burglar Ballads. Haar grote voorbeeld als zangeres is overigens Beth Gibbons (Portishead), met name Out of Season gemaakt samen met Paul Webb wordt door haar gekoesterd. Ze moest wel eerst de nodige moed verzamelen om Kjellsby te benaderen voor deze samenwerking. Ze schuift het niet onder stoelen onder banken, dat hij een belangrijke rol heeft gehad op deze cd. Vooral zijn rol als arrangeur is erg bepalend geweest voor het eindresultaat, ze tillen de songs duidelijk naar een hoger niveau. Daarnaast had Tove de beschikking over de crème de la crème uit de Noorse muziek; Andreas Ulvo, Per Oddvar Johansen, Even Helte Hermansen, Sondre Meisfjord, Sjur Miljeteid, Olav Torgeir Kopsland en Kjetil Grande. Met laatstgenoemde zingt Tove een fraai duet in Save Me. Tove is overigens een buitengewoon goede zangeres. Paying the Birds to Sing is een bijzonder aangename verrassing, de songs wisten mij zeer snel te overtuigen. Daarnaast is het ook nog eens een album waar je snel naar teruggrijpt. Vooral een album voor de late uurtjes. Zeer warm aanbevolen!    
Theo Volk
Releasedatum: 24 februari 2017 Grappa
Website: http://www.tovek.no/